Geceleri film izlemek gerçekten güzel oluyor yanına içecek birşeyler alıp bilgisayarın karşısına geçmek ve ardından yeni edindiğim filmleri izlemek ayrı bir keyif veriyor. Çevremden edindiğim ve konusu hakkında hiçbir bilgi sahibi olmadığım filmleri izlemek ve yeni şeyler keşfetmek kesinlikle çok eğlenceli. Yine bu şekilde edindiğim bir film olan Wristcuttes: A Love Story’i izledim.

Gogol Bordello’nun müzikleri, Shannyn Sossamon’ın mükemmel güzelliği ,ki iddia ediyorum oyuncular arasındaki en güzel ve çekici yüzlerden birisi, Elim Belim Bağlı filminde de hastası olmuştum zaten teeeee 2002′de.

Film intiharı ve intihardan sonraki hayatı konu alıyor. Hayat kalıyor mu geriye gerçi orası biraz meçhul ancak intihar edenlerin yaşadığı diyar! diyelim orayı ele alıyor.

Filmin esas oğlanı Zia’nın intihar etmesi ile başlayan film onun hayatını, uğruna intihar ettiği eski sevgilisini düşünüşünü, pişmanlığını ele alaraktan ölümden sonraki yaşamı ele almayı başarıyor. İfade yeteneğimin kısıtlandığını düşünüyorum şu anda çünkü Hırvat yönetmen Goran Dukic hayalgücünü gerçekten çok iyi çalıştırmış ve ne kadar da kısıtlı insanlar olduğumuzu anlatmış.
Ölümden sonra da bir düzenin olduğunu, bir polis! departmanının veya hayalperestlerin olduğunun betimlendiği filmi özetlemek çok süre ister aslında.

İnsanların neden intihara yöneldiklerini, sebepleri, sonuçları, pişmanlıkları, sevinçleri, özlemleri kısacası insanın duygularını anlatan ve sıcaklığı ile insanın içine işlemeyi başaran bir film kesinlikle. Ne kadar doyumsuz, ne kadar acımasız ve aslında ne kadar da çaresiz olduğumuzu göstererek filmin sonunda tekrar hayata döndürüyor Wristcutters.

Aklıma şimdi gelen bir özet cümle sayesinde filmi izlemeye teşvik edebilirim sanırım herkesi:

Film boyunca 2 kez gülümsemeye rastlıyorsunuz: Birincisi süpriz bir sahnede, ikincisi ise film boyunca orada kalan, yüzünüzdeki gülümseme…

Link: