Bu tür modern savaş filmleri arasında en beğendiğim film kuşkusuz Black Hawk Down’dır. Filmin işlenişi, gerçek bir hikayeden yola çıkışı, başarılı oyunculuklar ve çarpıcı gerçeklikler ile film oldukça başarılıdır gözümde. Bu tarzda bir diğer film de Jarhead’dir. Sam Mendes’in yönetmen koltuğunda olduğu bir filmdi o ve savaş gerçekleri ile yakından ilgili bir filmdi.

Son zamanlarda bu tür savaş filmleri yukarıda belirttiğim iki film gibi bir dönüşüm içerisindeler. Savaşın aksiyon tarafı yerine, psikolojik ve dramatik tarafının daha ön plana çıkartıldığı bir bölüm bu. Bu tür savaş dramlarının sonuncusu ise The Hurt Locker.

Kathryn Bigelow’un yönetmenliğini yaptığı The Hurt Locker, tam da bahsettiğim şekilde bir savaş dramı. Aksiyon sahneleri var yine, ancak savaş stresini izleyiciye aktarmayı başaran başarılı bir film çıkmış ortaya.

Irak’taki ABD ordusu mensubu bir Bravo takımı olan bomba imha ekibinin görevlerini yerine getirirken başlarından geçen olayları konu alan film, senaryo bakımından oldukça zengin ve Irak’taki vahşeti gözler önüne serebiliyor. Ancak tabi ki yine bir ABD vatanseverliği ve Iraklılar ile alay etme durumları mevcut filmde. Bu da şu an içinde bulunduğumuz siyasi durum sonucu filme daha farklı bakmamızı sağlıyor. Ama burada önemli olan bu gibi durumları insanlara aktarmak için seçilen yol; biz de örneğin geçmişimizle ilgili doğru dürüst filmler çeksek belki de geçmişimizi kurcalamaya meraklı insanlara sosyal bir cevap verebiliriz. Ancak bu tür yapımların pahalılığı ve o kabiliyette insanların ülkemizde fazla bulunmaması, tarihi bir dolu hikaye barındıran ülkemizi dışarıya gösteremememize sebep oluyor. Neyse.

Filme dönecek olursak, ilk başlarda insan gözüyle orada yer almamızı sağlayacak bir çekimi hedef almış sanırım yönetmen. Ancak bu konuda çok da başarılı olabildiğini söyleyemem. Aksiyon kameranın kullanıldığı çoğu sahnede, göz odağının olmaması; daha doğrusu sürekli kayması, kısaca kameranın çok sallanması insanın filmden soğumasına, konudan uzaklaşmasına sebebiyet veriyor. Bu kullanım sebebiyle filmin ilk 20 dakikası hafif bir mide bulantısı hissedebilirsiniz önceden hazırlıklı olun. Ancak sonraları bu görüntüler biraz daha azalıyor ve alışıyorsunuz.

Filmdeki bomba imha sahneleri de oldukça stresli geçiyor. Her an patlayacakmış gibi duran bombalar ile uğraşan timin bir üyesiymiş gibi hissediyorsunuz ve “ben olsam” kalıbı aklınıza yerleşiyor. Ben olsam yaklaşmazdım, ben olsam dokunmazdım, ben olsam çoktan ölmüştüm…

Filmde Guy Pearce, Anthony Mackie, Jeremy Renner gibi başarılı aktörler yer alıyor ve film kendisini izlettirmeyi başarıyor gerçekten. Film ile ilgili en önemli kusurlardan bir tanesi de sonunun yeteri kadar çarpıcı bir şekilde bitmemesi, yada daha farklı bir son beklerdim demek daha doğru olacak sanırım.

Çok aşırı başarılı bir film olmasa da kendisini izlettiren, ancak bir defadan fazla da kimsenin izlemeyeceği bir film.

Fragmanı:

Link: